Wáng Zhé 王嚞 (1113–1170), better known by his hào Wáng Chóngyáng 王重陽, Zhī míng 知明, was the founder of the Quán zhēn 全真 school of Daoism. Native of Xián yáng 咸陽 (Shǎnxī). After a failed military career under the Jīn, converted to Daoism following reputed encounters with immortals (including Lǚ Dòngbīn 呂洞賓 and Zhōng lí Quán 鍾離權). Established Quán zhēn in Shān dōng in the 1160s, recruiting the Seven Perfected (qī zhēn 七真): 馬鈺 Mǎ Yù (Dān yáng), 譚處端 Tán Chǔduān, 劉處玄 Liú Chùxuán, 丘處機 Qiū Chǔjī, 王處一 Wáng Chǔyī, 郝大通 Hǎo Dàtōng, and Sūn Bù’èr 孫不二. Works in the Dào zàng: KR5e0055 Chóng yáng Quán zhēn jí, KR5e0056 Chóng yáng jiào huà jí, KR5e0057 Chóng yáng fēn lí shí huà jí, KR5e0058 Chóng yáng zhēn rén jīn guān yù suǒ jué, etc.