Wéi Xiāng 韋驤 (1033–1105), zì Zǐjùn 子駿, of Qiántáng 錢塘 (modern Hángzhōu). Huángyòu 5 / 1053 jìnshì. Held zhī Yuánzhōu Píngxiāngxiàn 知袁州萍鄉縣, Fújiàn zhuǎnyùn pànguān 福建轉運判官, and as Kuílù tíxíng 夔路提刑; under Jiànzhōng Jìngguó (1101) was zhī Míngzhōu 知明州 and ended his career as Zuǒ Cháoyìdàifū Tíjǔ Hángzhōu Dòngxiāogōng 左朝議大夫提舉杭州洞霄宫. The Sòngshǐ gives him no biography; his offices are reconstructed from the zhuàng and jìwén preserved in his collection. In youth he was known for cífù; Wáng Ānshí 王安石 王安石 particularly praised his Jièzhù fù 借箸賦. The Sòngshǐ Yìwénzhì lists a separate Wéi Zǐjùn fù 韋子駿賦 in 20 juǎn, now lost. His extant collection is the Qiántáng jí 錢塘集 KR4d0051.